Orzeł z herbu Raciborza żyje!

- Nawet my nie podchodzimy w okolice gniazda zbyt często. Ptaki muszą mieć spokój. Gdyby było wiadomo, gdzie znajduje się gniazdo orła, przychodziłyby tam pielgrzymki - zauważa Robert Pabian z nadleśnictwa Rudy Raciborskie. A wówczas ptasia rodzina mogłaby "spakować walizki" i przeprowadzić się w bardziej zaciszne miejsce. Zresztą niewiele brakowało, a tak by było. Ale od początku…

- Para orłów pojawiła się w Łężczoku jakieś 15 lat temu. Pamiętam, jakie było poruszenie, kiedy zobaczyliśmy jak bieliki krążą nad lasem. Przecież na początku XX wieku wyginęły. Dopiero potem objęto je ochroną i gatunek zaczął się odradzać. Na niebie wyglądają zupełnie inaczej od jastrzębi i innych drapieżników, których u nas jest mnóstwo. Chodziliśmy za nimi i szukali gniazda. W końcu było - wspomina Alfred Polaczek z leśniczówki w Nędzy, na którego terenie ptaki założyły gniazdo. To jedyna informacja na temat adresu zamieszkania ptaków, jaką możemy podać.

- Zbudowały gniazdo na skraju zrębu, czyli granicy wyciętego lasu. Pewnie chciały mieć przestrzeń do lotów. Mieszkały w tym miejscu kilka lat, ale pewnego dnia na jesień wichura przewróciła ich drzewo. Gniazdo spadło na ziemię. Baliśmy się że odlecą na zawsze - mówi Alfred Polaczek.

Mijały miesiące a orłów nie było. Ptaki z raciborskiego herbu powróciły wiosną. - Musiały przetrwać zimę, gdzieś w gałęziach drzew. Wiosną zaczęły budować nowe gniazdo, kilkaset metrów dalej od starego miejsca. Na szczęście zostały u nas - mówi Alfred Polaczek.

Pewnie dlatego dziś pod gniazdo bielików zachodzi tylko on. - Co kilka dni sprawdzam, czy wszystko w porządku z gniazdem, które każdego roku jest większe. Samiec donosi gałęzie, a samica je układa. Jest ryzyko, że pod ciężarem gniazda złamie się drzewo. Waży już kilkaset ton - dodaje leśniczy.

Na wiosnę znów wykluje się jedno albo dwa pisklęta. Potem przez kilka miesięcy pod czujnym okiem rodziców ptaki uczą się latać. - To zabawny widok, gdy skaczą z drzewa na drzewo, aż w końcu opuszczają gniazdo i odlatują, najczęściej na północ. Na starych śmieciach zostają tylko rodzice, para, która przyleciała pod Racibórz kilkanaście lat temu - mówi Alfred Poloczek.

Dlaczego wybrały naszą okolicę, wszak o herbie, w którym połowę miejsca dzielą z połówką drewnianego koła wiedzieć nie mogły? Chodziło o coś innego - przyleciały tu "za chlebem". - Ptaki mają stały dostęp do pożywienia. Stołują się w stawach Łężczoka. Sam widziałem, jak wyciągają z wody wielkie, trzy albo cztero-kilogramowe karpie - mówi Alfred Polaczek.

Dodaje, że na śląskim niebie niewiele fruwa tych ptaków, ale są też… w okolicach Tworkowa! Tutaj też obowiązuje "ochrona danych osobowych" orłów i nie rozdaje się ich adresu zamieszkania. Ale nigdzie dostęp do drzewa z gniazdem nie jest ogrodzony. Grzybiarze i mieszkańcy zbierający jagody mogą przejść pod ich domem. - Grzybiarze zwykle patrzą w ziemię, a nie w niebo. Mało kto zauważa gniazdo, ukryte w koronie drzew. A jeśli już coś dojrzy, nie koniecznie musi domyśleć się, że to dom naszego orła - dodaje Alfred Poloczek.

Orzeł z Łężczoka nie ma imienia. Nazwijmy go! Na propozycje czekamy w komentarzach pod tekstem!